yavaş yavaş ölüyorduk

Her şeyi ama istisnasız her şeyi yanlış öğrettiler bize. Şimdi bu yaşımda hiçbir şey bilmeyen biri olarak başlayabilseydim hayata, doğruları öğrenmem çok kolay olurdu. İşim zor. Önce şimdiye kadar öğrendiğim her şeyi unutmam, sonra her şeyi yeni baştan öğrenmem gerekiyor. Terslik şurada; sadece bildiklerimi değil bugüne dek yaşadıklarımı da unutmam, yok etmem gerekiyor. Geçmişini silince bir tek bedenin kalıyor geriye. Geçmişi olmayan, ortalıkta gezinen, sap kalmış bir beden. Anatomi kitaplarında çizilen bedenler gibi. Tıpatıp uyuyor. Ama unutmamak lazım onlar sadece resim. Her resim gibi tek boyutlu ve derinliksiz.

Resmin geçmişi olmaz. Yanlışları da olmaz. Ölümün bir anda geldiği, her şeyin bıçakla kesilir gibi bitiverdiği öğretildi bize… Birazı ölüyken birazı canlı kalıyordu insanın. Yarı canlı, yarı ölü geziyorduk ortalıkta. Bilemem. Bilsem bile, bildiklerimin bize öğretilen yanlış bilgilerden biri olmadığına nasıl emin olabilirim ki? . Belki de yanlıştı bu, belki de yavaş yavaş ölüyorduk.

Sanırım biraz fazla pesimist bi yazı oldu ama n'apiim :D